โรงงานผลิตเครื่องสำอางหลังบ้าน: ความลับที่พี่สาวไม่ยอมบอก

บ้านของผมอยู่สุดซอย ข้างหลังบ้านเป็นที่รกร้างมานาน ต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด แต่ไม่นานมานี้เอง จู่ๆ ที่ตรงนั้นก็ถูกเคลียร์จนเตียน แล้วก็มีสิ่งก่อสร้างแปลกๆ โผล่ขึ้นมา ผู้ใหญ่เรียกมันว่า "โรงงาน" มันไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรหรอกครับในตอนแรก แค่มีรถคันใหญ่ๆ เข้าออกบ่อยๆ แล้วก็มีคนเดินเข้าเดินออกเยอะกว่าเมื่อก่อน แต่มันก็เริ่มมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นตั้งแต่นั้นมา โดยเฉพาะกับพี่สาวของผม

กลิ่นประหลาดและแสงไฟยามค่ำคืน

ตั้งแต่มีโรงงานนั่น ผมเริ่มได้กลิ่นแปลกๆ มันไม่ใช่กลิ่นอาหาร หรือกลิ่นขยะ แต่มันเป็นกลิ่นหอมๆ ที่บางครั้งก็ฉุนจนแสบจมูก บางทีก็หอมหวานเหมือนขนม บางทีก็เย็นๆ เหมือนน้ำยาอะไรสักอย่าง กลิ่นพวกนี้จะลอยมาตามลม โดยเฉพาะตอนกลางคืน ผมเคยแอบมองออกไปนอกหน้าต่างตอนดึกๆ โรงงานนั่นจะสว่างจ้าไปด้วยแสงไฟสีขาวๆ ผมเห็นเงาคนเดินไปเดินมาอยู่ข้างใน ดูเหมือนพวกเขากำลังทำอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

บางทีผมก็ได้ยินเสียงดังครืนๆ เบาๆ มาจากทางนั้น เหมือนเครื่องจักรใหญ่ๆ กำลังทำงานอยู่ พี่สาวเคยบอกผมว่า "เขากำลังทำของวิเศษไง" แต่ผมก็ไม่เข้าใจ ของวิเศษที่ว่ามันคืออะไรกันแน่ ทำไมต้องทำตอนกลางคืนด้วย แล้วทำไมมันถึงส่งกลิ่นแปลกๆ แบบนั้น

พี่สาวกับ "ความสวย" ที่เปลี่ยนไป

พี่สาวของผมชื่อฟ้า เมื่อก่อนฟ้าชอบวิ่งเล่น เตะบอลกับผม หน้าตาเปื้อนฝุ่นดำๆ กลับบ้านก็ไม่เคยจะสนใจกระจกเลย แต่พอโรงงานนั่นเปิดทำการได้สักพัก พี่ฟ้าก็เปลี่ยนไปมากๆ เธอเริ่มใช้เวลาอยู่หน้ากระจกนานขึ้นเรื่อยๆ ผมเคยเห็นเธอหยิบขวดเล็กๆ สีสวยๆ ที่ดูเหมือนมาจากโรงงานนั่นมาทาหน้า ทาตัว กลิ่นของมันหอมแปลกๆ คล้ายกับกลิ่นที่ลอยมาจากโรงงานนั่นเลย

แรกๆ ผมก็ไม่คิดอะไรมาก แต่พอนานเข้า หน้าพี่ฟ้าก็ดูขาวขึ้น ขาวจนบางทีก็ดูซีดๆ เหมือนไม่ใช่พี่ฟ้าคนเดิม บางครั้งเธอก็ทาปากสีแดงเข้ม ผมไม่ชอบเลย มันดูไม่เหมือนพี่สาวของผมเลยแม้แต่น้อย แม่เองก็เริ่มทำแบบเดียวกัน ใช้ของเหลวสีสวยๆ จากโรงงานนั่นทาหน้าทาตัว แล้วก็ชอบถามผมว่า "ฟ้าสวยไหมลูก" "แม่สวยไหมลูก" ผมก็ได้แต่พยักหน้า เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี มันดูแปลกๆ ไปหมด ผมคิดว่ามันมาจากโรงงานผลิตเครื่องสำอางแห่งนั้นแน่ๆ

ความลับของ "ของขวัญ" จากโรงงานผลิตเครื่องสำอาง

วันหนึ่ง พี่ฟ้าเดินมาหาผมพร้อมกับขวดเล็กๆ สีฟ้าใส เธอพูดว่า "นี่คือของขวัญจากโรงงานผลิตเครื่องสำอาง ที่พี่ทำงานอยู่ไง" ผมมองขวดนั้น มันมีของเหลวสีขาวๆ ข้นๆ อยู่ข้างใน กลิ่นของมันหอมแรงมากจนผมต้องเบือนหน้าหนี พี่ฟ้าบอกว่า "มันจะทำให้เราหล่อขึ้นนะ" แต่ผมไม่อยากหล่อแบบแปลกๆ เหมือนพี่ฟ้า ผมไม่กล้าแตะมันด้วยซ้ำ

ผมแอบได้ยินแม่กับป้าข้างบ้านคุยกันบ่อยๆ เรื่อง "สูตรใหม่" ของโรงงานผลิตเครื่องสำอาง ที่กำลังเป็นที่ต้องการของคนเยอะแยะไปหมด พวกเขาดูตื่นเต้นกับมันมาก แต่ก็ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กังวลอยู่ด้วย ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมของที่ทำให้คนสวยขึ้นถึงต้องเป็นความลับ และทำไมผู้ใหญ่ถึงมีสีหน้าแบบนั้นเวลาพูดถึงมัน ผมเคยถามพี่ฟ้าว่า "โรงงานผลิตเครื่องสำอางนี่ มันทำอะไรกันแน่พี่" พี่ฟ้าก็ได้แต่ยิ้มแล้วบอกว่า "ก็ทำความสวยไง" แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

เสียงกระซิบและความกังวลเล็กๆ

บางคืน ผมได้ยินเสียงแม่กับพ่อคุยกันเบาๆ เรื่องโรงงานผลิตเครื่องสำอาง พวกเขาพูดถึง "วัตถุดิบ" ที่ต้องมาจากที่ไกลๆ และ "ผลข้างเคียง" อะไรสักอย่างที่ต้องระวัง ผมไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่จากน้ำเสียงที่กังวลของพ่อกับแม่ ผมรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ บางครั้ง ผมก็แอบเห็นพ่อกับแม่มองไปยังโรงงานนั่นด้วยสายตาที่ดูหนักใจ

ผมยังคงสงสัยว่าข้างในโรงงานผลิตเครื่องสำอางแห่งนั้นมีอะไรกันแน่ และทำไมความสวยงามที่พี่สาวกับแม่ได้รับมาถึงได้ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ แบบนี้ โลกของผู้ใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับโรงงานผลิตเครื่องสำอางมันดูมีอะไรมากกว่าแค่เรื่องความสวยงาม ผมยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ แต่ผมก็เฝ้ามองต่อไปด้วยความสงสัย รอคอยวันที่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย

ทุกวันนี้ ผมยังคงเฝ้ามองโรงงานผลิตเครื่องสำอางที่อยู่หลังบ้าน และเฝ้ามองพี่สาวกับแม่ที่เปลี่ยนไปทุกวัน กลิ่นหอมประหลาดๆ ยังคงลอยมาตามลมยามค่ำคืน เสียงเครื่องจักรยังคงทำงานเบาๆ และความลับเบื้องหลังกำแพงสูงเหล่านั้น ก็ยังคงเป็นปริศนาที่ผมอยากรู้มากที่สุด ผมหวังว่าสักวันหนึ่ง ผมจะเข้าใจว่า "ความสวยงาม" ที่แลกมาด้วยความแปลกประหลาดนี้ มันคุ้มค่าจริงหรือเปล่า